Komentarz do Twojej ostatniej notki:

To, co piszesz, jest piękne i straszne. Ze szczytów wież tryskają snopy światła. Zaczynasz jak wariatka śpiewająca za hartowaną szybą. Co do wyboru, to masz go zawsze, głupia. Ale trzeba sobie też stwarzać możliwości. Wybór może istnieć tylko w przestrzeni. Im więcej wymiarów ma przestrzeń, tym więcej masz wyborów. Tylko nie rysuj zbyt wielu osi, bo się w zaplączesz w rzeczywistość. Tych punktów będzie zbyt dużo, drogi będą się mnożyć jak robactwo, a dla kobiety dwa to już problem na cały dzień, a niech będzie trzy, cztery, tysiąc, milion, gugol... Nawet tego nie pomyślisz.

Życie jako życie niczego nie wymaga. Paplesz, bo a) chcesz b) ludzie chcą. Więc to wszystko wina ludzi. Może chcą zbyt wiele? Może trzeba powiedzieć: nie! Więc to wszystko Twoja wina. A może to sobie samej musisz postawić granicę: ot, dziś pływam tylko w kubku herbaty, nie wychodzę na basen!

Cóż to znaczy zakazane? Że nie wolno? A kogo to obchodzi. Nie każde prawo (lex, jeśli dobrze rozumiem to pojęcie) jest dobrym prawem. Jeśli prawo jest przeciw człowiekowi, to nie można go akceptować. Uczyliśmy się przecież historii. Jeśli chcesz, przeklinaj, krzycz, pluj, warcz --- rób te rzeczy nawet wbrew sobie. Ograniczenia są tylko takie, jakie sama sobie nakładasz. Tak, wiem, oczywiście masz rację: społeczeństwo wymierza kary, jeśli jesteś inna. Ale ta inność uderza na każdym kroku, ze wszystkich stron. Budujemy więc sobie nonsens, rzeczywistość idealną pozornie dla wszystkich, „niech wejdą tu wszyscy!”, ale tak naprawdę to nikt tu nie pasuje. Pasują ci, którzy udają najlepiej.

Czy Freud kłamał? Na pewno nie wiedział wszystkiego. Ale miał rację w wielu sprawach. Ograniczenie człowieka do jego seksualności jest krzywdzące dla h o m i n e s. Ale ilu takich znasz? Ja widzę wszędzie l u p i, przecież homo homini lupus est, nie daj Boże, homo homini homo est, bo to już totalna katastrofa. No więc te „stwory dwunogie, nieopierzone, kroczące” mają ośrodek myślenia między nogami. A przyjaźń między mężczyzną i kobietą to jest albo wtedy, gdy jedno z nich jest innej orientacji, albo któreś się zakochało w drugim, ale ten drugi odtrąca, ale nie chce być chamem, więc niby daje najlepsze, co może zaoferować w zamian: amicitia.

Tak, nie możesz być szczęśliwa, bo za dużo marudzisz. Wiem, przyjemnie jest pisać wiersze wyrażające smutek egzystencji, która nie pasuje do naszych oczekiwań. Jest w tym diabelski urok. Wiem, marudzisz po cichu, żeby inni nie słyszeli, milczysz bardzo dosadnie. Ale po cóż? Być dla innych służącą, owszem, idea pociągająca, dość chrześcijańska, buddyjska, słowem: nihilistyczna. Wyzbądź się swego e g o! I cóż Ci pozostanie? Ciało jakieś takie bezwolne, zgięte, oczy zamglone... A niech fiat lux et facta est lux, wiem --- zaboli, co zrobisz, gdy oni odejdą, zdepczą, wyśmieją, zostawią samą...? Ci ludzi są podli, przestraszeni, ignoranci...

Mówić mniej czy więcej? Mniej, ale lepiej. Trafnie. Może i dowcipnie.

I nie tęsknić za wiecznym szczęściem, to jest nieosiągalne. „Szczęście to garść pełna wody”. Ergo, większość Twojej, mojej, naszej egzystencji to nie-szczęście, ale też nie musi od razu być cierpieniem. Chociaż wiesz, podobno u osób w związkach poziom endorfin na długo pozostaje wysoki, może więc coś w tym jest... No, ale skąd mam wiedzieć.

Pochylam się nad czernią herbaty
już pływam w niej żabką
herbacianość herbaty dziwi się
taplającemu się potworkowi
co nic nie robi sobie
z oparów poetyckich kadzidła pisarzów
pływam żabką zaczynam wyłączać
wszystkie systemy mózgu problemy
a zanurkuję sobie i odbiję się
od gorącego dna szklankowej rzeczywistości
już dosięgam szklankowego brzegu
o! nie ma wyjścia!

Hm.

Znów czuję w sobie sprzeczne uczucia względem siebie.

Bardzo się cieszę. Ale problem w tym, że za bardzo i już wiem, że tego pożałuję.

Cholera.

Oglądałem dzisiaj taki filmik:

I zrobiło mi się strasznie smutno. "Najlepszy" był kawałek Friends and family are given to you so that you might live with them in such a way that it would be plain to the world they are not your treasure, Christ is!

Zdaję sobie sprawę, że już chyba nigdy tego nie zrozumiem.

:)

Kto cię misiu krzywdzi
że płaczesz każdej nocy
otulony kocem wyrzutów sumienia?

kto cię misiu rani
że krwawisz na prześcieradła
przesiąkłe strachem?

kto cię misiu kaleczy
nożem pięścią językiem
zatrutymi jadem?

kto ci misiu mówi
o takich świętościach
że zapomniałeś swojej godności?

kto ci misiu zadaje ból
dobrą radą ciepłym słowem
jak gorącą smołą do ust wlewaną?

ja cię pocieszę
przytulę ucałuję
zapomnisz przyrzekam
ja dotrzymuję obietnic

Znalazłem w necie i popadłem w zachwyt:

Chciałbym móc kiedyś tak zaśpiewać:


I cały czas pamiętać o tym:

Piosenka Everything flows p. Anity Lipnickiej & Johna Portera.

Każdy, czyli... ja też? Naprawdę?

Tylko kto w to wierzy?

Nie rozumiem siebie.

Niby dzisiaj otrzymałem trzy świetne info dotyczące ocen (geografia 5, chemia 3, etyka 5). Niby napisałem dość dobrze sprawdzian, na który w ogóle się nie uczyłem (polski). Niby wypełniłem wszystkie poniedziałkowe obowiązkowi, bo i na etyce byłem, i na korkach (grande répétition przed sprawdzianem, ciekawe czy Adrianek się przygotuje na przyszły tydzień...).

A jakoś wcale nie chce mi się tańczyć i śpiewać. Takie No, O.K., fajnie, że się udało. Ale bez egzaltacji, proszę pana, daj se pan spokój. Może ja się już nie umiem tak naprawdę cieszyć?

No i strasznie chce mi się spać. Ale tak inaczej niż zawsze. Nie tylko ze zmęczenia. Chcę... przestać słyszeć swoje myśli. Z jednej strony Nie chcę ciebie znać a z drugiej Jestem, kurwa, sobą! Dwie idee niemożliwe do pogodzenia, bezdomność na horyzoncie i
jestem na etapie angry na siebie, na świat, na X...

Hmmmmmm, czuję, że zamykam się w kole jakiś nieracjonalnych myśli, dążąc ad infinitum ad absurdam, a jedyne wyjście jest zbyt proste,  by z niego skorzystać.

A poza tym w domu wszyscy zdrowi.

Moje postanowienia:

• być wiernym sobie, postępować w zgodzie ze swoim sumieniem
• nie ulegać wpływom, nie poddawać się woli innych ludzi, nie dopasywać do nikogo
• walczyć o swoje życie

A co do mojego złego samopoczucia ostatnio, to już zdecydowałem:

1. Nie dam rady żyć w kłamstwie.
2. Powiem prawdę.
3. Będzie rana, będzie cierpienie.
4. Będzie nienawiść. I może resztka miłości, która rozpali nowe cierpienie.

I już wiem, że to jedyny wybór. Jeśli nie chcę żyć wbrew sobie, to tak muszę. Swoje już wypłakałem. Łez już nie ma. Cisza tylko czasem zbyt natarczywa, pomimo codziennych hałasów.

Requiescat in pace

Zupełnie nic mi się nie chce.

Nauczyłem się do jednego sprawdzianu, na przyszły tydzień zostało jeszcze tylko dziewięć.

I znów dzisiaj zrobiło mi się nie dobrze. Nie umiem już płakać, teraz mam odruch wymiotny.

Uczucie wyalienowania i strach przed wieczną samotnością. Krążą wokół mnie jak dwa duchy nieczyste. I szepczą Anathema sit!...

Skąd ja do cholery mam brać siły, żeby nie zwariować? Każdy czegoś chce, a ja już nie wyrabiam. Z jednej strony przytłacza mnie szkoła, zwłaszcza ten tydzień, z drugiej ta cała reszta... Jestem między młotem a kowadłem. Chciałbym zamienić się w motyla, odlecieć, zakochać i umrzeć raz a dobrze.

Matko Boska od ateistów
dodaj mi siły
bym nie płakał gdy rozszarpują mi duszę
bym nie krzyczał gdy rozrywają mi skórę
bym nie kochał gdy kocham tak po prostu

amen.

Hmm... Rzeczywiście. Działam przeciwko mojemu sumieniu i mojej moralności. I na prawdę wynika z tego, że nie osiągam szczęścia. W żaden sposób nie jestem wierny sobie.

Cholera, tylko że jakoś nie potrafię zdecydować: krzywdzić siebie albo krzywdzić innych?

I dlaczego rozklejam się nawet w szkole? Jestem już tak słaby?

Na specjalizacji z angielskiego pisaliśmy dzisiaj opowiadania. Oto fragment mojego:


I jeszcze z takiej jednej piosenki:

I've been moved
far away beneath the suns
burning in the cold universe

For three days I was happy
For one day I suffered
Forever I am being alone

I will be a stone
I won't feel anything
I will be still

No one will break me
No one will hurt me
No one will love me

Bardzo nieoszlifowane tłumaczenie artykułu Stevena Aitchisona z tej strony.

Wielu z nas cierpi z powodu nieracjonalnego myślenia, który wpływa na nasze życie w radykalny sposób. Może oddzielać ludzi sukcesu od ludzi porażki, może być różnicą pomiędzy kimś kochającym i nienawidzącym, pomiędzy pokojem i wojną. Wszystkie wojny, tak, mam na myśli WSZYSTKIE, są wywołane nieracjonalnym myśleniem.

W tym poście przyjrzę się siedmiu typowym nieracjonalnym myślom i, mam taką nadzieję, pomoże ci to dokonać zmian, jeśli cierpisz z powodu którejś z nich.( Read more... )

Właśnie obejrzałem film Senność.

Najbardziej przemówiły do mnie słowa umierającego Roberta. Kiedy idziesz do Piekła, w Piekle na powitanie pokazują ci wszystkie twoje niewykorzystane szanse. Pokazują, jak wyglądałoby twoje życie, gdybyś w odpowiedniej chwili znalazł odpowiednie wyjście... A potem widzisz te chwile szczęścia, które straciłeś, śpiąc... To, jakby wyglądało twoje życie, gdybyś obudził się w porę... A potem zostajesz sam. Całą wieczność. I nie ma nikogo. Ani niczego. Tylko ty i twoje wyrzuty sumienia.

A ja sam nie wiem, czy ja śpię, czy już jestem w tym Piekle...

Moje życie jest szare, monotonne. Nic mi się nie przytrafia. Dusza mi porasta pleśnią, dusi się w moim ciele, w moim życiu. Czuję się źle, no i wiem dlaczego: jestem bezdomny, nie mam w kim mieszkać.

( Read more... )